X
تبلیغات
آشنایی با زندگی یک زن معلول قطع نخاع
پیمانی راکه درطوفان با خدایت بستی در آرامش فراموش مکن

بی تو ، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم !

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید

یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید : تو بمن گفتی :
ازین عشق حذر کن !
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ، آئینة عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا ، که دلت با دگران است
تا فراموش کنی ، چندی ازین شهر سفر کن !

با تو گفتنم :
حذر از عشق ؟
ندانم
سفر از پیش تو ؟
هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پَر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم
باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !

اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب نالة تلخی زد و بگریخت !
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم !
بی تو ، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ...     ( فریدون مشیری )


+ نوشته شده در  سه شنبه دوم اردیبهشت 1393ساعت 1:38  توسط دیبا  | 

باسلام

اواخر بهمن ماه سال  گذشته مسابقات لیگ بسکتبال باویلچرو انتخابی تیم ملی به میزبانی شهرما برگزارشد . یکماه مونده به مسابقات تمرینات ماهم فشرده ترشد وده روز مونده به مسابقات درحد دهن سرویس کنی رسید . شهرهای زنجان – فارس – یزد – خراسان – اصفهان باهم رقابت کردیم . البته قراربود اردیبل هم بیاد که نمیدونم چی شد کنسل شد .

برای ورودیه به مسابقات لیگ، تیمها باید  مبلغ یک میلیون تومان  به فدراسیون واریزمیکردن . تیم ما باکمک خیرین شهرمون والبته وعده ایی که بهزیستی داد، کلیه هزینه های اسکان تیم ها و اسکان ،غذا وتردد داورها وهمچنین هزینه آمبولانس مسابقات و... به عهده داشت .

مسابقات سه روزه بود ، اولین مسابقه ما صبح دوشنبه (27 بهمن 92)  با خراسان  شروع شد و چهارشنبه  با اصفهان به اتمام رسید .کل مسابقات فیکس بازی کردم اما بیست دقیقه آخربازی بااصفهان حالم خوب نبود ، مربیمون بیرونم کشید وگفت معلومه چته  ؟ یعنی چه مرگته ؟ هیچ جوابی نداشتم که بگم فقط عینهو  اسکولا نگاهش میکردم ، تو دلم گفتم : کجای کاری مربی جون ، من ازاول مسابقات به جای توپ ، هندونه می دیدم ، حالا تازه مچ منو گرفتی !!  

خیلی وقتها تو مسابقات بچه ها تمرکزشون وازدست میدن وبهترین کار اینه که مریی حواسش به گیج  بازی بچه ها باشه وسریع تعویض کنه ،  گاها بعضیها دلخورمیشن اما به نظرمن بازی گروهی جای نازنازبازی و قهرو تر نیست و کوتاهی هرکدوم ازبچه ها به ضرر کل تیمه .

 طبق چندین سال متوالی تیم ما دوباره سوم شد  توجلسه ایی که بعد ازمسابقات با دبیرهیئت ورزشیمون و رئیس هیت ورزشی شهرستان داشتیم مربیمون باعصبانیت گفت: بچه های  تیم ما  لیاقت اول ودومی وندارند . اما من برخلاف مربیمون  فکرمیکنم همتی که کل دخترکان تیممون با وجود مشکلات زندگی برای شرکت در تمرینات و برگزاری مسابقات کردند ستودنی بود ولیاقت تحسین و قدردانی داشت نه سرزنش وتحقیر( بجان عمه ام این حرفم ربطی به اون قضیه که ازتیم بیرونم کشید ندارهاااا).

تیم فارس دوم شد اما به نظرمن ازلحاظ اخلاق وآرامش اولی بودن .

یکی ازکارهایی که  تیمها موقع پایان هرمسابقه ایی انجام میدن ، تیم برنده به کلیه بازیکنان اصلی وکنارزمین تیم  بازنده دست میده وخسته نباشید میگه .  بهش میگن اخلاق ورزشی ، یعنی تومسابقات یه چیزهایی مهمترازبرد وباخته  ، یعنی  اگرما بااختلاف چندامتیاز بردیم خودمون هم میدونیم یه خرده خوش شانسی اوردیم یه خرده هم شما بدشانسی واین دیگه جوگیرشدن نداره !! و درکل یعنی ما انسانیم وهمدیگه را دوست داریم ... افتادگی آموز اگر طالب فیضی ،،، هرگز نخورد آب زمینی که بلنداست.

 اختتامیه مسابقات 29 بهمن روزچهارشنبه برگزارشد و موقع خداحافظی همه تیم ها کلی باهم خوش وبش کردیم و باهمدیگه عکس گرفتیم  احتمالا توسایتها باشه ( قرمزها مائیم ).

خستگی بعد ازمسابقات فرداشبش با جشن عروسی خواهرزاده ام حسابی ازتنم دررفت . توعروسی همه فکر بزن وبکوب بودن ، الا خاله عروس ! که هنوز، یه گوشه تالار میون کل کشیدن وقر کمردادن جماعت نسوان ، به تاولهای دستش و به شوتها وپاسهایی که خودش ورفقاش خراب کرده بودن و داد وبیدادهای مربی کنارزمین ،فکرمیکرد...

کل زندگی ما آدمها مثل یک مسابقه هست ، گاهی درلحظه ایی که فکرمیکنیم بردیم ، با حادثه ایی میبازیم وگاهی موقعی که فکرمیکنیم باختیم  با اتقاقی سرخوش میشیم . یه روزی یکی ازدوستان اهل دلم،   برای دلداری به من گفت : خانم فلانی ناراحت نباش زندگی مثل یک چرخ وفلکه گاهی میری اون بالا گاهی میایی پایین . مطمئن باش نه سرخوشی ات همیشگی هست نه ناخوشیهات ، پس زندگی وزیاد جدی نگیر.

 بیایید زندگی وزیاد جدی نگیریم مهم نیست سوم بشیم مهم نیست گاهی ببازیم مهم  اینه که دست ازتلاش برنداریم واز رو نریم ...

  

+ نوشته شده در  شنبه سی ام فروردین 1393ساعت 0:38  توسط دیبا  | 

باسلام

قتاری ها ازاواخرمرداد تا اوایل مهرماه میرن تو لک همه پرهاشون میریزه وبعد ازمدتی سرحال وقبراق بال وپرجدیدی درمیارن ، ما آدمها هم گاهی با ازدست دادن هرچیزی که برامون مهم بوده مثل  کارمون ، عزیزمون ، ... میریم تو لک ، این دوره پرریزی  همیشه هم بد نیست وفرصتی هست که بانگاهی دقیق تر،خدای خودمون ، خودمون ودیگران را بهتربشناسیم  ، والبته گاهی بعضی ازآدمها بعد ازپرریزی عجب کرک وپری درمیارن که بیا وببین که هیچ گشت ارشادی نمیتونه دمشون وبچینه  !! وقت تولک رفتن ،  میتونیم تو سکوت به خاطرچیزهایی که که هنوز برامون مونده شکرگزارخداوند باشیم. 

یه دانه  ماهها دردل خاک مدفون میشه ، ازهمه چشمها قایم میشه ، همه فک میکنن که اون دیگه نیست ، اما اون هست ، اون بارنج وسختی خاک وپس میزنه ، جوونه میزنه وکم کم یه درخت میشه ، همیشه هم رنجها ، مصیبت بارنیست وگاها تواین پوست کنی ها ست که آدم ، باصبوری میتونه آدم بشه وبه خودش تبریک بگه که تونسته  ازمرحله رنج بدون آسیب به خودش ودیگران رد بشه وانوقته که به خودش باید بگه تومشحری دختر!! و یااینکه  حداقل آدم شناس خوبی میشه .

چندماه پیشتربایکی ازدوستام بابت بی حوصله گی هام  صحبت کردم. گفتم فکرمیکنم خدا دیگه منا نمی بینه ، اصلا منا فراموش کرده .  گفت بنویس ! گفتم وبلاگ دارم گاها مینویسم . گفت نه ، برای خدا ، جایی بنویس که بتونی ازهمه احساسات بنویسی ازدلتنگی ها ت ازشادی هات ازآرزوهات ازطرد شدنت ازخشمت ازتحقیرشدنت ازتنهایی هات   ... بنویسی ، جایی بنویس که نترسی کسی باخوندنش ترا قضاوت کنه ، وبلاگ جایی هست که آدم نمیخواد ازنقاط ضعفش بنویسه.

گوش بحرفش دادم یه دفتر 365 برگی برداشتم وهرشب نوشتم ، نوشته های من  با جمله < خدای خوبم سلام > آغاز میشه . حس بسیارخوبی داره وقتی که آدم برای خدا نامه مینویسه ، تو این نامه  جایی برای دروغ نویسی نیست میدونی که او همه چیزومیدونه .تو نامه هام مینویسم که امروز چه احساسی داشتم وچی شد وگاهی مینویسم خدایا می بینی چی شد؟ !  وسطاش کارم به التماس می افته که خدایا منا ببین ،خودت خدایی کن ومشکلم وراست وریس کن وآخرای نامه ازخدا سپاسگزاری میکنم که خدای خوبم ممنونم که توهستی  وگرنه تواین دنیا پرهیاهو که همه دنبال کیف وحال خودشونن ،چه خاکی باید توسرم میریختم ! 

انیس دلم  180 برگ پاکش ازمزخرفات من سیاه شده  ، دلم نمیخواد نامه های صفحات قبلیم وبخونم ، احساسات گذشته  دل آدم وبه آتیش میکشه ، خاطرات تلخ گذشته فقط باید فراموش بشه ویا د اوری اونا چیزی شبیه گوربه گورکردن مرده هست ...

عیدنوروز با خانواده به بیابونی که نامش دره اصفهانیا بود( توابع نائین ) رفتیم . همه بچه ها دنبال کارخودشون رفته بودن ، منم با ویلچرم همون دوروبرا برای خودم چرخ میزدم ومراقب بودم که تیزی سنگها ویلچرنازنینم وپنچرنکنه . اونجا وقتی داد میزدی صدات تکرارمیشد . داد زدم <خدا > چندبار کوه بهم جواب داد < خداااااا> ....  برای خودم کیفور شده بودم که یه بارگفتم< خدا >اما سه بار<خدا > شنیدم !!  چرخیدم که بافیگوربهتری داد بزنم ،چشمم به گل زرد خوشگلی افتاد که ازدل سنگی سرک کشیده بود . شاید من اولین وآخرین بیننده این گل بودم، خدای بزرگ برای آفرینش یه گل پنج گلبرگی تودل یه سنگ وسط بیابون حتما دلیلی داشته و حتما توجه ایی ! ازدست خودم دلخورشدم که چطورتونستم بگم خدا مرا فراموش کرده، خدا که مثل بنده هاش نیست که هروقت بهت نیازداشتند یادت کنن،  مطمئنا ما را می بینه مطمئنا مراقبمون هست  . مطمئنا وقتی میگیم خدای خوبم سلام  جوابمون ومیده فقط باید خوب گوش بدیم.... 

همینطورکه خداوند فرموده : و پروردگار شما گفت بخوانید مرا تا اجــابت کنم شما را(وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ،سوره ی مبارکه ی غافر، آیه 60)

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم فروردین 1393ساعت 0:32  توسط دیبا  | 

 
روباه گفت : سلام 

شاهزاده کوچولو برگشت اما کسی را ندید. با وجود این با ادب تمام گفت : سلام
صدا گفت : من اینجام، زیر درخت سیب . . . 

شاهزاده کوچولو گفت : کی هستی تو ؟ عجب خوشگلی ؟

روباه گفت : یک روباهم من .  

شاهزاده کوچولو گفت : بیا با من بازی کن. نمی دانی چقدر دلم گرفته . . . 

روباه گفت : نمی توانم با تو بازی کنم . هنوز اهلیم نکرده اند آخر . 

شاهزاده کوچولو آهی کشید و گفت : معذرت می خواهم .

اما فکری کرد و پرسید : اهلی کردن یعنی چه ؟ 

روباه گفت : تو اهل اینجا نیستی . پی چی میگردی ؟ 

شاهزاده کوچولو گفت : پی آدم ها می گردم . نگفتی اهلی کردن یعنی چه ؟

روباه گفت : آدم ها تفنگ دارند و شکار می کنند . اینش اسباب دلخوری است ! اما مرغ و ماکیان هم پرورش می دهند و خیرشان فقط همین است . تو پی مرغ می گردی ؟ 

شاهزاده کوچولو گفت : نه ، پی دوست می گردم . اهلی کردن یعنی چه ؟ 

روباه گفت : یک چیزی است که پاک فراموش شده . معنیش ایجاد علاقه کردن است . 

- ایجاد علاقه کردن ؟ 

روباه گفت : معلوم است . تو الان واسه من یک پسر بچه ای مثل صدهزار پسر بچۀ دیگر . نه من احتیاجی به تو دارم نه تو احتیاجی به من . من هم واسه تو یک روباهم مثل صدهزار روباه دیگر . اما اگر منو اهلی کردی هر دوتامون به هم احتیاج پیدا می کنیم . تو واسه من میان همۀ عالم موجود یگانه ای میشوی من واسه تو . 

شاهزاده کوچولو گفت : کم کم داره دستگیرم میشود . یک گلی هست که گمانم مرا اهلی کرده باشد . 

روباه گفت : بعید نیست . رو این کرۀ زمین هزارجور چیز می شود دید . 

شاهزاده کوچولو گفت : اوه نه ! اون رو کرۀ زمین نیست . 

روباه که انگار حسابی حیرت کرده بود گفت : روی یک سیارۀ دیگر است ؟ 

- آره . 

- تو اون سیاره شکارچی هم هست ؟ 

- نه . 

- محشر است ! مرغ و ماکیان چطور ؟ 

- نه .

روباه آه کشان گفت : همیشۀ خدا یک پای بساط لنگ است ! 

اما پی حرفش را گرفت و گفت : زندگی یکنواختی دارم . من مرغ ها را شکار می کنم آدم ها مرا . همۀ مرغ ها عین همند همۀ آدم ها عین همند . این وضع یک خرده خلقم را تنگ می کند . اما اگر تو منو اهلی کنی انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی . آن وقت صدای پائی را می شناسم که با هر صدای پای دیگری فرق می کند : صدای پای دیگران مرا وادار می کند تو هفت تا سوراخ قایم بشوم اما صدای پای تو مثل نغمه ای مرا از سوراخم می کشد بیرون . تازه ؛ نگاه کن آنجا آن گندمزار را می بینی ؟ برای من که نان بخور نیستم گندم چیز بی فایده ای است . پس گندمزار هم مرا به یاد چیزی نمی اندازد . اسباب تأسف است . اما تو موهات رنگ طلاست . پس وقتی اهلیم کردی محشر می شود ! گندم که طلایی رنگ است مرا به یاد تو می اندازد و صدای باد را هم که توی گندمزار می پیچد دوست خواهم داشت . . . 

خاموش شد و مدت درازی شاهزاده کوچولو را نگاه کرد . آن وقت گفت : اگر دلت می خواهد منو اهلی کن !

جواب داد : دلم که خیلی می خواهد ، اما وقت چندانی ندارم . باید بروم دوستانی پیدا کنم و از کلی چیزها سر در آرم. 

روباه گفت : آدم فقط از چیزهایی که اهلی می کند می تواند سر در آرد. انسان ها دیگر برای سر درآوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جور حاضر آماده از دکان ها می خرند . اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند آدم ها مانده اند بی دوست . . . تو اگر دوست می خواهی خب منو اهلی کن ؟

شاهزاده کوچولو پرسید : راهش چیست ؟

.......................................


( بقیه در ادامه مطلب )


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام دی 1392ساعت 0:14  توسط دیبا  | 

سلام 
از وقتی که فهمیدم کار قلب علاوه برپمپاژ خون به همه نقاط بدن میتونه کارکردهای دیگه ایی هم ،مثل تنگ شدن و شکستن و سوختن و کباب شدن و عاشق شدن هم داشته باشه ، دور ازچشم همه خاطرخواه هاش ،عاشق حضرت حافظ شدم . حتی اولین هدیه ام به اونی که دوستش داشتم دیوان حضرت حافظ بود . 
همیشه کنارتختم فالنامه حضرت حافظ و دارم و هروقت دلم سرخوش یا ناخوشه ، با حمد وسوره ایی تفالی میزنم وهرجور که باب دلمه تفسیرمیکنم وکلی کیفورمیشم .
اواخرفصل انگورامسال حالم ساز نبود باسرکارخانم الهی قمشه ایی تلفنی حرف میزدم که سفارش کردند به کلاس مثنوی وحافظ خوانی برم وخودشون آدرس کلاس حافظ خوانی که درشهرم برگزارمیشد و دادند و به این طریق ازاول مهرپای من به کلاس حافظ خوانی بازشد و یه جورایی به یکی دیگه از آرزوهای خوبم رسیدم .
اولین سوالی که ما ویلچری ها برای رفتن به مکانی جدید میپرسیم اینه ، < پله داره ؟؟>
بااینکه من میدونستم خونه چندتایی پله داره اما بخاطراینکه آقایون هم بودن با خودم گفتم ، بزار مردان حافظ خوان ما قبل و مابعد ازحافظ خوانی با جابجایی ویلچرم یه حالی ببرن اساسی . اما باورتون نمیشه بااینکه چند تا پله بیشترنبود اما پله های بلند و مزخرفی بود که باعث میشد من حسابی شرمنده بشم . هردفعه که کلاس میرفتم ازیه طرف عاشقترمیشدم ازیه طرف هم شرمنده تر . واقعا بین دو راهی گیرکرده بودم . 
جلسه چهارم بود که داشتم حاضرمیشدم که برم ، بانی حافظ خوانی زنگم زد ، گفت : خانم فلانی امروز هم تشریف میارید ، گفتم : بله چطورمگه ؟ گفت : فقط میخواستم بدونم . تو همین چندثانیه خیلی چیزها به ذهنم گذشت . گفتم نکنه میخواد بگه امروزکسی نیست و شما نیا. شایدهم میخواست بگه تو نونت نیست آبت نیست ، حافظ خونیت چه میره ؟ ضعیفه بشین کشکت وبساب . به هرحال بنده خدا گفت : حتما تشریف بیارید خوشحال میشیم . تارسیدم حافظ خوانی دل تو دلم نبود وششصدتا فکرمنفی کردم .
وقتی رسیدم درخانه بازبود ، صاحبخانه همین که منا دید با ذوق زیادی اومد بیرون و منا برد تو حیاط . اینقدر تو افکارمنفی ام غرق بودم که متوجه رمپی که ساخته بودن نشدم . با خوشحالی گفت : چه طوره ؟ حسابی غافلگیرشده بودم ،ازخوشحالی قلبم میخواست ازتو حلقم بیافته رو صاحبخونه . نمیدونید چه رمپ استاندارد وعالی ساخته بودن . 
بنده خدا گفت : کاریکی ازدوستان حافظ خوانی بوده هم برای ویلچر و هم برای کسانی که سالخورده بودن ونمیتونستن از اون پله بلند و بدون کمک بیان بالا ساخته و نمیخواد کسی بدونه کی بوده !
برام قابل تصورنبود که کسی تو این دنیا وجود داشته باشه که بدون توقعی کاری انجام بده .
شما باورتون میشه که دوروبر ما هنوز هم آدمهایی هستند که تو قلب اندازه مشتشون بدون ذره ایی توقع ! یه دنیا مهربونی و بزرگواری جا میشه ؟! واقعا خوش بحالشون ... 
-------------------------------------------------------------

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی                                 خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد                                       حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی

گر از آن آدمیانی که بهشتت هوس است                               عیش با آدمی ای چند پری زاده کنی

تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف                                     مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی

اجرها باشدت ای خسرو شیرین دهنان                                 گر نگاهی سوی فرهاد دل افتاده کنی

خاطرت کی رقم فیض پذیرد هیهات                                       مگر از نقش پراگنده ورق ساده کنی

کار خود گر به کرم بازگذاری حافظ                                         ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی

ای صبا بندگی خواجه جلال الدین کن                                    که جهان پرسمن و سوسن آزاده کنی
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم دی 1392ساعت 1:8  توسط دیبا  | 

سلام 
ظهرچهارشنبه داشتم ناهاردرست میکردم یکی ازدوستانم که مشهد رفته بود پیامک داد ، <طبقه پایین زائرسرا> هستم کاشکی می اومدی ؟ جوابش دادم : دلم وهوایی کردی اساسی ...
بدون اینکه به سرما وبرنامه ریزی سفرفکرکنم ، تلفن وبرداشتم و به چند تا آژانس زنگ زدم ، گفتند بلیط ندارند به یکی ازعموزاده ها که تودفترآژانس کارمیکنه زنگ زدم ، گفت لیست و کنترل میکنم خبرت میکنم . چنددقیقه بعد زنگم زد که بلیطت برای فرداصبح رزرو شده برو بگیر.خودمم باورم نمیشد به این فرتی فورتی مشهدی بشم . به مادرم که گفتم ، گفت امام رضا طلبیدت برو .
صبح زود شوهرخواهرم اومد دنبالم ورفتیم فرودگاه ، ساعت ده صبح رد شده بود که رفتم زائرسرا ، صدای هیئت ها ازهمه گوشه ایی به گوش میرسید . ساعت سه بعدازظهربود که با رفیقم رفتیم حرم ازهمون میدون شهدا همه راهها بسته بود ، هیئت های زیادی ازهمه کشور اومده بودند . شام غریبان امام رضا هم که خادمین امام رضا گرفته بودند جالب بود .
به هرحال ازهمون ورود به حرم امام رضا به امام رضا گفتم ، بیست و دوسال اومدم به پابوست برای شفای پاهام اما حالا اومدم که فقط وفقط دل شکسته ام وبند بزنی ، ازت صبوری و آرامش میخوام . دلم بدجوری خرابه ( دل خرابی میکند دلدار را آگه کنید ، زینهارای دوستان جان من وجان شما )...
بیشتروقتها تنهایی بین صحن انقلاب وآزادی میچرخیدم . یه باری قبل ازحرم ،رفته بودم بازار و چادر همراهم نبود . ورودی خواهران دوتا دختربسیجی گیردادن که چادرت کو ؟ گفتم : نمیتونم روی ویلچر ، چادرسرکنم و ویلچربزنم . گفت : فقط مینداختی دورخودت . مونده بودم روی این ویلچربا مقنعه به این بلندی ، شال به این بلندی ، کاپشن به این گشادی دیگه ملت ازکدوم روزنه ایی میتونستن  هیکل خوش تراش منا ببینن . دخترک گیرداده بود که حتما چادر و اجازه ندادن به حرم بیام . بعدا با وساطت یکی ازخدام مرد وارد صحن شدم .
دلم بشدت گرفته بود. عین ننه مرده ها یه گوشه حرم تنهایی نشستم و به بهانه چادر زارزارگریه کردم . بدجوری حالم خراب بود . میدونید گاهی آدم ازکسانی که توقع نداره بعضی ازرفتارها را که می بینه دلش بدجوری میشکنه  ، اونا ازمعنای واقعی چادر چی می فهمیدن وقتی دینم به  من اجازه میده باهمین مقنعه نمازبخونم اونا چی میگن . به هرحال تا بوده وهست خیلی از مردم  به ظاهردین دارما ازسرناآگاهی ،هوسبازی ، منفعت طلبی هرچی خواستند ازدین سود بردند ودل شکستند و منفعت بردند و اشتباهات خودشون و توجیه کردند به هرحال ...
دوشنبه که میخواستم برگردم به خاطربدی هوا پروازما کنسل شد و بعد از صد تا پارتی جورکردن ،بلیط قطارگرفتم . تو راه آهن کسی به فامیلی منا صدا زد ، خانمی ودیدم که نمیشناختمش ، گفتم شما ؟ گفتم من مادرفلانی که توانجمنتون هست ، هستم. از روی مشخصاتی که پسرم گفته بود شما راشناختم . اون گله میکرد که پسرش حاضرنیست با قطار به مسافرت بره . گفت : برای شما سخت نیست ؟! گفتم چرا سخته اما چاره چیه ، برای ورود وخروجش کمی مشکل هست که چشمام ومی بندم و فکرش نمیکنم. نمیشه که ما ویلچری ها بخاطرسختیها ونبود امکانات از نعمتهای دوروبرمون محروم بشیم .
وقتی قطار ازبیابون پراز برف رد میشد فقط خدا خدا میکردم که دل منم بحرمت حرم پاک امام رضا ، مثل این برفها از خیلی رنجشها ، پاک پاک بشه ...
+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم دی 1392ساعت 0:33  توسط دیبا  | 

سلام

دیگه پنجسال شده که تو رشته بسکتبال باویلچرکارمیکنم . تو پستهای اولم ازمشکلاتی که تیم داشت وداریم وکشیدیم وخواهیم کشید هم نوشتم . 

هقته ایی دو مرتبه برای تمرین به سالن میریم و تو سالن ما بهترین دقایق عمرمون را می گذرونیم البته اگر مربیمون اجازه بده بدون اجرای تاکتیک و تکنیکهای بسکتبال ، بازی خرکی خودمون وبکنیم .
 ویلچرهای بسکتبال با ویلچرهای طبی کلی متفاوته . رینگهای پهنی داره وتکیه گاه کوتاهی داره وترمزی هم نداره برای همین وقتی که میخواهیم ازماشین به روی ویلچربسکتبال بریم ، یه نفرباید ازپشت محکم ویلچروداشته باشه که سُرنخوره وعقب نره . البته همیشه دبیرباشگاه و یا کارگرباشگاه به ما کمک میکنند واگرگاهی دبیرهیئت ویا کارگرسالن مرخصی باشند ، پسرکارگر اونجا باحفظ سمت باباش به ما خدمات ارائه میده . 
امروز وقتی به باشگاه رسیدم پسرکارگر اونجا ویلچربسکتبالم و آورد . چندنوبتی ویلچرومحکم نگرفته بود ونزدیک بوده که مابین ماشین وویلچر ، چارچرخم هوا بره . برای همین وقتی اومد : گفتم : آقای فلانی !! ،لطفا ویلچر و محکم بگیریاااااا . گفت : چشم من هواتون ودارم ،خیالتون راحت راحت . اما من دوباره چندبار تاکیدوار جمله ام وتکرارکردم . بیچاره نمیدونست که من به چشم گفتن او  و متاسفانه به قول مردها اعتماد ندارم . 
توچندصدم ثانیه جابجایی ام یاد خاطراتی افتادم که تودوران زندگیم ، بامردی داشتم ، مردی که به من قول داده بود که خیالم راحت راحت باشه وهوامو داره اما تا اومدم بفهمم، همچین پشتم وخالی کرد که چارچرخم هوا که چه عرض کنم تا مریخ رفت ... 
همونی که میگفت : تمام دغدغه ام تویی ، تو یک شب پاییزی سرد وقتی که <او>کنارش تو ماشین ازخنده نمیدونست طرف در ، یا بطرف او غش کنه  ، چه بی تفاوت از کنار منِ ماسیدهِ کنارخیابون رد شدن ...
ومن معنای هواتو ودارم وخوب فهمیدم . هواتو دارم یعنی وقتی تنها هستم تو باید باشی وقتی بهت نیازدارم تو باید باشی وقتی تنها نیستم تودیگه خیلی پرتوقعی ...

سربه شانه خدا بگذار تاقصه عشق راچنان زیبا بخواند که نه از دوزخ بترسی ونه ازبهشت به رقص درآیی ، قصه عشق ، انسان بودن ماست . همین ...
ا


+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی 1392ساعت 21:56  توسط دیبا  | 

باسلام ،

 این دلنوشته زیبا ازبانوی گرامی خانم عرفان نظرآهاری میباشد...

گفنند: چهل‌ شب‌ حياط‌ خانه‌ات‌ را آب‌ و جارو كن. شب‌ چهلمين، خضر خواهد آمد. چهل‌ سال‌ خانه‌ام‌ را رُفتم‌ و روييدم‌ و خضر نيامد. زيرا فراموش‌ كرده‌ بودم‌ حياط‌ خلوت‌ دلم‌ را جارو كنم. گفتند: چله‌نشيني‌ كن. چهل‌ شب‌ خودت‌ باش‌ و خدا و خلوت. شب‌ چهلمين‌ بر بام‌ آسمان‌ برخواهي‌ رفت و ...

و من‌ چهل‌ سال‌ از چله‌ بزرگ‌ زمستان‌ تا چله‌ كوچك‌ تابستان‌ را به‌ چله‌ نشستم، اما هرگز بلندي‌ را بوي‌ نبردم. زيرا از ياد برده‌ بودم‌ كه‌ خودم‌ را به‌ چهلستون‌ دنيا زنجير كرده‌ام.
گفتند: دلت‌ پرنيان‌ بهشتي‌ است. خدا عشق‌ را در آن‌ پيچيده‌ است. پرنيان‌ دلت‌ را واكن‌ تا بوي‌ بهشت‌ در زمين‌ پراكنده‌ شود.
چنين‌ كردم، بوي‌ نفرت‌ عالم‌ را گرفت. و تازه‌ دانستم‌ بي‌آن‌ كه‌ باخبر باشم، شيطان‌ از دلم‌ چهل‌ تكه‌اي‌ براي‌ خودش‌ دوخته‌ است.

به‌ اينجا كه‌ مي‌رسم، نااميد مي‌شوم، آن‌قدر كه‌ مي‌خواهم‌ همة‌ سرازيري‌ جهنم‌ را يكريز بدوم. اما فرشته‌اي‌ دستم‌ را مي‌گيرد و مي‌گويد: هنوز فرصت‌ هست، به‌ آسمان‌ نگاه‌ كن. خدا چلچراغي‌ از آسمان‌ آويخته‌ است‌ كه‌ هر چراغش‌ دلي‌ است. دلت‌ را روشن‌ كن. تا چلچراغ‌ خدا را بيفروزي. فرشته‌ شمعي‌ به‌ من‌ مي‌دهد و مي‌رود.
راستي‌ امشب‌ به‌ آسمان‌ نگاه‌ كن، ببين‌ چقدر دل‌ در چلچراغ‌ خدا روشن‌ است. 

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم آبان 1392ساعت 11:38  توسط دیبا  | 

 

باسلام 

این مدت حسابی درگیرپایان نامه نویسی بودم .آخرین زمان دفاع نیمه مهربود ، اوائل تیرماه ،فصل چهاروبه سفارش استاد راهنما داده بودم که کسی برام بنویسه ( تحلیل های آماری)، اما بنده خدا حسابی باامروز برو فردابیا ،دورسرم میچرخوند و کلی اعصابم وخرد کرده بود وگاهی دلم میخواست ،میتونستم قیمه قیمه اش کنم یا  خرد وخاکشیر .

اواخرشهریورشده بود که میگفت  : خیلی سرم شلوغه ! بهش گفتم : پسرخوب مگه مجبوری قولی بدی که نتونی عمل کنی اما باتکون دادن سروجابجا کردن عینکش بازبون بی زبونی میگفت : حاجی خانم !!پول بدمصب ازبدقول شدن بهتره!

 به هرحال روزهای آخرشده بود که استاد راهنما ازفصل سومم هم کلی ایراد گرفت و مجبوربشدم رفعش کنم .

 تواون گیروویرا، یه روز مونده به دفاع  ،یکی ازبچه های انجمن زنگ زد وگفت میخوام یه خبری و بهت بدم و خیلی آروم گفت : عباس مرده ...

 نمیتونستم حرفی بزنم . فقط اشک میریختم . دخترک میگفت: آروم باش . گفتم : خاک برسرمن ...

 این قضیه خاک برسرمن خیلی حرف پشتش بود که کسی به جز من وعباس ومادرعباس نمیدونست .

عباس یکی ازپسرکان معلول جسمی حرکتی بود که درست نمیتونست صحبت کنه وحتی مادرش غذا دهنش میکرد . این پسریکسالی بود که ازطریق یکی ازبچه های انجمن بخاطرنوعدوستی به انجمن دعوت شده بود (انجمن ما فقط معلولینی هستند که براثرحادثه دچارمعلولیت شدن ) . اوایل اصلا حرفی نمیزد ومن فکرمیکردم  هیچی حالیش نیست . اما به مرور که بابچه ها رفیق شده بود . گهگاهی کلماتی ومیگفت . عاشق اهنگ و خوانندگی یکی ازپسرکان انجمن بود .مادرعباس بخاطرعشقی که پسرش به انجمن پیداکرده بود کلی برای انجمن زحمت میکشید وهمه مارا شرمنده لطفش کرده بود . 

یادم نیست چی شد که یه شب کنارمادرش نشسته بودم که گفت میخواد زنگ بزنه تاهمسرش بیاد دنبالشون . گفتم : امشب عجله ای ندارم اگر دوست دارید باهم بریم . مادرعباس  ،بعد ازکلی تعارف ،من وهمراهی کردن . بخاطرعباس یه آهنگ شاد شنگولی گذاشتم وصدای ضبط وبلند بلند کردم  . عباس کلی ذوق میزد و میخندید . بعد ازکمی چرخیدن بردمشون خونه اشون . 

دیگه ازاون سه شنیه هروقت میرفتم انجمن تا عباس من و میدید میگفت : خانم فلانی من و میبری خیابون؟!میگفتم باشه عباس .اما امشب من زودی باید برم . بعدا حتما میبرمت...  ( به جان خودم قضیه پیچوندن نبود ،اون عادت داشت تادیروقت انجمن بمونه اما من همیشه عجله داشتم که زودی به لونه ام برگردم  ) .

 بااین تفاسیرگاهی دخترکان انجمن میگفتند : دوست پسرفابریکت وبشیم . واینجوری عباس شد دوست پسرمن . دوست پسری که دوست دخترش نه براش شعرهای حافظ واس ام اس میکرد نه براش کادویی میخرید نه برای دیدنش لحظه شماری میکرد نه برای نگاهش ، ذره ایی دستپاچه میشد  . 

به هرحال به امید بعدا ،دیگه نشد که نشد با عباس بریم خیابون گردی .

دوست پسرم طی یه بیماری ، به چند روزنکشیده رفت برای دفاع ازپایان نامه زندگیش . درست روزسه شنبه خاکسپاری اش منم ازپایان نامه ام دفاع کردم  ... فرداش که سرمزارش رفتم وگلهای خشک شده روی مزارش وکه دیدم ، کلی دلم بحال خودم سوخت که توزندگیم ،چه لحظات زیادی ومفت باخته بودم . لحظاتی که میتونستم شاید به لبانی خنده ،به دلهایی آرامش به چشمان ناامیدی ، امید ببخشم . چه لحظاتی که  میتونستم انسان ترزندگی کنم ونکرده بودم وبه بهانه (باشه برای بعد ) ثانیه های زندگیم و  ازدست داده بودم ...

 

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم آبان 1392ساعت 11:32  توسط دیبا  | 

باسلام 
یه روحانی تو تلویزیون میگفت : شبهای احیا برید مسجد برای اینکه اگر بین احیاداران کسی باشه که دعاش مستجاب بشه به خاطرحرمت اون مستجاب الدعوه ، بقیه هم بخشیده میشن .
شبهای قدرخیلی دلم میخواد مثل خیلی ها برم مسجد اما به چند دلیل نمیتونم برم! یکی اینکه مراسم شبهای احیا خیلی طولانیه وپاهام کلی ورم میکنه و به جای اینکه حواسم به دعا و ثنا باشه باید مرتب عقربه های ساعت وچک کنم . یکی دیگه اینکه اگر یکی ویلچری بره مسجد یه تابلو اساسی میشه برای ملت والبته یه وسیله سرگرمی برای بچه های کوچولو ومرتب یه جورایی که بزرگترهاشون متوجه بشن که بیان اولادشون و ازکنارویلچر جمع وجور کنن ،باید بگی : عزیزم مواظب باش دستت نره لای چرخ ویلچر... به هرحال اینجوریاست که توخونه خودم یا پای تلویزیون احیا میگیرم . 
شب نوزده ام و بیست و یکم ترجیح دادم جوشن کبیروبه جای اینکه عربی بخونم ، ترجمه هاش و بخونم لااقل بفهمم که به پروردگار عالمیان چی دارم میگم وچی میخوام  ! خیلی وقتها خودمم نمی فهمم چی میگم  وچی میخوام تا برسه به خدا که بفهمه ،حرف حساب من چیه !!!
خیلی وقتها آدم به جایی میرسه که دنیای بزرگ ، اینقدرکوچک میشه که جایی حتی به اندازه موندنت برات نمی مونه وبین هفت میلیارد جمعیت جهان احساس میکنی که چقدرتنهایی !!، اونموقع هیچ مدیتیشنی هیچ مشاوره ایی هیچ دوستی نمیتونه به اندازه ترجمه های قران تسلی خاطرت بشه . ترجمه وتفسیرقران مثل ، آغوش یه مادربرای یه بچه گمشده ، فلک زده ، میتونه بهترین مامن وپناهگاه باشه .
 با ترجمه 28 جوشن کبیروبلاگم و متبرک میکنم . التماس دعا

ای پشتیبان آنکه پشتیبانی ندارد، ای اعتماد آنکه اعتمادی ندارد ،ای ذخیره آنکس که ذخیره ای ندارد ای پناه آن که پناهی ندارد، ای دادرس انکس که دادرسی ندارد ، ای افتخارآن کس که افتخاری ندارد ای عزت آنکه عزتی ندارد، ای اعانت کننده آن که کمکی ندارد، ای انیس آن که انیسی ندارد ای امان بخش آنکس که امانی ندارد ، فریاد فریاد رهایی ده ما را ازآتش ای پروردگارمن !


+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم مرداد 1392ساعت 18:21  توسط دیبا  |